Arctic, του Τζο Πένα | CultureNow.gr | Culture Now

Arctic, του Τζο Πένα | CultureNow.gr | Culture Now


Μετά την προβολή της στο Εκτός Συναγωνισμού τμήμα του Φεστιβάλ Καννών η ταινία «Arctic» απέδειξε πως είναι μια καθηλωτική περιπέτεια επιβίωσης που θα ικανοποιήσει το κοινό που επιθυμεί μια μεστή περιπέτεια και έναν ερμηνευτικό άθλο. Ο Mαντς Μίκελσεν στην πιο απαιτητική ερμηνεία της καριέρας του, απογειώνει την ταινία.

Ένας άνδρας παγιδεύεται στην καρδιά της Αρκτικής μετά την πτώση του αεροπλάνου του. Προσπαθεί να επιβιώσει κατασκευάζοντας το δικό του καταφύγιο, κάνει τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να βρει τροφή, αλλά και να αποφύγει τους κινδύνους που προκύπτουν, ενώ την ίδια στιγμή δεν παραλείπει να στέλνει σήματα SOS, ελπίζοντας σε διάσωση. Ο ήρωάς μας πρέπει να αποφασίσει αν θα παραμείνει στην ασφάλεια του καταφυγίου του ή αν θα αναζητήσει ενδεχόμενη σωτηρία στο άγνωστο και εξαιρετικά αντίξοο περιβάλλον της Αρκτικής.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Τίποτα δεν αποτυπώνει καλύτερα το πόσο εύθραυστος είναι ο άνθρωπος όσο η εικόνα μιας και μόνης κουκίδας να περιπλανιέται στον απέραντο ωκεανό του λευκού χιονιού. Τίποτα δεν αποτυπώνει παραστατικότερα την αντοχή όσο ένας άνθρωπος που περπατάει αργά μέσα σε δεινή θύελλα, σε σημείο που να μην μπορείς καν να τον διακρίνεις στη χιονοθύελλα…

Η τούνδρα ήταν η καταλληλότερη τοποθεσία για να γυριστεί η ταινία. Το πιο σκληρό περιβάλλον πάνω στη Γη που μπορεί να επιβιώσει κανείς.

Παρόλα αυτά, για μένα η ταινία δεν είναι (ή τουλάχιστον δεν είναι μόνο) μια παραβολή για την πάλη ενός ανθρώπου ενάντια στη φύση. Η ταινία αφορά στον αλτρουισμό ακόμα και υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.

Από την αρχή, ήταν ξεκάθαρο πως ο Όβεργκορντ, ο πρωταγωνιστής, έπρεπε να είναι πρότυπο ανδρός. Δεν κάνουμε καμία αναδρομή στο παρελθόν του, δεν έχουμε φωτογραφίες της οικογένειάς του, ούτε καν κάποιο σημάδι βέρας. Ο πρωταγωνιστής δεν αναζητά κάποιο νόημα στη ζωή του, κάποια αίσθηση του ανήκειν, ή εξιλέωση για παρελθόντα λάθη.

Όλα όσα μπορούμε να σταχυολογήσουμε για τον ήρωά μας και τον χαρακτήρα του προκύπτουν από τις πράξεις του απέναντι στα συμβάντα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Είναι μια ιστορία που λαμβάνει χώρα αποκλειστικά και μόνο στο εδώ και στο τώρα.

Η εσκεμμένη απόφαση να μην αναλωθούμε σε περιγραφικούς διαλόγους, μας αναγκάζει να προσεγγίσουμε τον ήρωά μας στις σιωπές του και να αποκωδικοποιήσουμε και την παραμικρή έκφρασή του. Έτσι ενδεχομένως καθένας θα δημιουργήσει και μια άλλη εικόνα και ιστορία για τον ήρωα. Η πλήρης απομόνωσή του σε ένα τέτοιο περιβάλλον μπορεί να τρομάζει τόσο εκείνον (όσο και εμάς) αλλά η επιθυμία της επιβίωσης τον αποτρέπει από το να μαραζώσει στην αυτολύπηση. Η σιωπηλή του απόδοση και η ευλαβική επιμονή σε μια ρουτίνα είναι αξιέπαινες.

Ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας: μπορεί η αποφασιστικότητά του ενίοτε να χάνεται ή έστω να υποκύπτει στο ανθρώπινο άλγος, αλλά ο ήρωάς μας επιβάλλεται στον εαυτό του και προχωρά. Παρόλο που οι ελπίδες επιβίωσης σύντομα φαίνονται να χάνονται, εκείνος επιμένει να αγωνίζεται.

Αρχικά, η πρώτη αντίδρασή μας θα είναι να αναλογιστούμε τι θα κάναμε αν βρισκόμασταν εμείς στην κατάσταση του ήρωα. Στο τέλος, όμως, ελπίζω ο πρωταγωνιστής να μας έχει μεταδώσει λίγο από το θάρρος του και αυτό να μας ακολουθήσει και έξω από την αίθουσα.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Τζο Πένα

Πρωταγωνιστούν: Μαντς Μίκκελσεν





Επίσημη πηγή του άρθρου αυτού είναι το CultureNow

Ήρθε... για να την ακούσεις!

Share
Tweet
Pin
Share
+1